หัวใจมันพองโตแบบอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูก

ในชีวิตเกิดมายี่สิบกว่าปี ไม่เคยมีใครที่ไหนเรียกตัวเองว่าครูมาก่อน และไม่เคยรู้ถึงความรู้สึกของคำๆนี้ว่าเป็นยังไง จนตัดสินใจลาพักร้อนบวกกับวันหยุดมาเป็นครูอาสาบนดอย ที่ๆไม่มีไฟฟ้า สัญญาณโทรศัพท์ ที่นี่มีแค่ชาวบ้าน ต้นไม้ น้ำตก ภูเขา ดวงดาว น้ำใจ และมิตรภาพ ครั้งแรกตอนที่รถเลี้ยวเข้าหมู่บ้านแล้วมีเด็กๆ ยกมือไหว้พร้อมเรียกคุณครู ความรู้สึกตอนนั้นทั้งเขิน ทั้งทำตัวไม่ถูก หัวใจมันพองโตแบบอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ถูก อาชีพครูนี่ยิ่งใหญ่จริงๆ ยิ่งเป็นสถานที่ๆครูขาดแคลน ชาวบ้านและเด็กๆจะดูแลเรามากเป็นพิเศษ ถ้าป้อนข้าวได้คงป้อนให้เรากินละ >< ขอบคุณใครสักคนที่กำหนดให้ฉันตัดสินใจได้มาสอนหนังสือ ได้มานอนกับชาวบ้านที่น่ารักเหลือเกิน ได้มาเล่นกับเด็กๆ มันเป็นสิ่งที่ฉันรู้สึกภูมิใจในตัวเองมาก และสัญญาว่าจะกลับมาอีก ‪#‎คิดถึงเด็กๆ‬  (บันทึกโดยครูการิม)

วิ ช า ชี วิ ต

ใครจะคิดว่าที่ที่ ไม่มีอะไรเลย กลับเป็นที่ที่ “โ ค ต ร เ ต็ ม” ที่นี่ ไม่มีไฟฟ้า (แต่ใช้โซลาเซลล์ซึ่งไฟมีจำกัด) แต่เราก็ไม่เห็นว่าจะเดือดร้อน ทีวีตู้เย็นไม่มี ก็ใช่ว่าจะอยู่ไม่ได้ มีเท่าไหน ใช้เท่านั้น… ที่นี่ ไม่มีน้ำประปา แน่นอนว่าเครื่องทำน้ำอุ่นนี่คืออัลไลไม่รุจัก แต่เค้าก็ยังอาบน้ำ เนื้อตัวสะอาดเหมือนกันกับเรานั่นละ… ที่นี่ ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ แต่กลับมีวิธีการสื่อสารที่ดีกว่าเราด้วยซ้ำ บ้านที่นี่เดินถึงกันหมด ทุกคนไปมาหาสู่ มองหน้าพูดคุยกัน ที่นี่ ไม่มี IPAD ไว้เล่นเกมเศรษฐี ไม่มี IPHONE ไว้อวดกันว่าใครรุ่นใหม่กว่า แต่เด็กๆ ก็มีความสุขกับต้นไม้ใบหญ้ารอบตัวเขา ที่นี่ ไม่ต้องมีรถหรูขับ เพราะเค้าใช้เท้า สิ่งที่มีติดตัวมาตั้งแต่เกิดให้เป็นประโยชน์สูงสุด ที่นี่ ไม่ได้ขาดอะไรอย่างที่พวกเราคิดหรอก …พวกเรานั่นละ…ที่คิดไปเองว่าเค้า “ข า ด” จนไม่ได้หันมามองตัวเอง ติดตามอ่านเต็ม ๆ ที่กระทู้พันทิพย์ //pantip.com/topic/34489810 Cr.ภาพและบทความโดย NeverEndingJourney

อีกความทรงจำปลายฝนต้นหนาวที่ห้วยแห้ง

…ยิ้ม ฉันยิ้มมากกว่าทุกครั้ง สุขที่ฉันตามหามาแสนนาน ความสุขคือชีวิตที่ไม่ต้องสร้างภาพ ^^.. ติดตามเรื่องราวการเดินทาง มิตรภาพ และความสุข โดยครูนุนิข้าวหอม ที่ กระทู้พันทิพย์-ปลายฝนต้นหนาว

อีกความทรงจำประทับใจ “ลุยเดียวตามฝัน”

…ระยะทาง 50 กิโลเมตร ถ้าในกรุงเทพคงใช้ระยะเวลาไม่ถึงชั่วโมงในการเดินทาง แต่สำหรับที่นี่ อมก๋อย 50 กิโลเมตร เราใช้เวลาในการเดินทางประมาณ 3 ชั่วโมงนิดๆ ระหว่างทาง มีทั้งแดด ฝน ฝุ่น สลับกันไปมา เป็นช่วงเวลาที่น่าจดจำอีกช่วงเวลานึง ทำให้เราได้นึก ทบทวนอะไรหลายๆอย่าง เราเกิดมามีโอกาสในชีวิตที่ดีกว่าคนที่นี่มากแค่ไหน เช่นการเข้าถึงความสะดวกสบาย อาหาร การศึกษาหรือเทคโนโลยีต่างๆมากมาย จนทำให้เราไม่รู้จักคำว่าพอกันหรือเปล่า ทำไมเราไม่ใช้โอกาสที่เรามีให้เกิดประโยชน์สูงสุดแล้วทำให้มันเกิดประโยชน์แก่ผู้อื่น… ติดตามตั้งแต่เริ่มจนจบได้ที่ //pantip.com/topic/33841947

บันทึกครูอาสาวันพ่อขอทำดีปี 57

บันทึกครูอาสา “กลับมาด้วยความอิ่มเอิบ” โดย ครูเบส อัลบั้มภาพกิจกรรม “โครงการทำดีเพื่อพ่อ ครูอาสาบ้านผาผึ้ง” โดย ครูเบส บันทึกครูอาสา “ครูอาสามาสอนเด็กดอย 4 – 7 ธันวาคม 2557 (วันพ่อขอทำดี)” โดยครูน้ำอ้อย บันทึกครูอาสา “ครูอาสาบ้านผาผึ้ง อมก๋อย เชียงใหม่” โดย ครูต้นฝ้าย บันทึกครูอาสา “อมก๋อย ดอยไกล” โดย ครูกวาง บันทึกครูอาสา “อมก๋อย : ครูดอย : จิตอาสา” โดย ครูหยก บันทึกครูอาสา “OMKOI-BAN PHA PHUENG ค่ายอาสา อมก๋อย-บ้านผาผึ้ง” โดย ครูไวท์ บันทึกครูอาสา “ครูดอยคอยดูครูอมก๋อย” โดย ครูแป๋ม บันทึกครูอาสา “วันพ่อขอทำดี” โดย ครูหมอเพื่อน (คุณหมอตัวจริงปลอมตัวมาเป็นครูดอย) วีดีทัศน์ “กิจกรรมครูอาสา-วันพ่อขอทำดี”

บันทึกครูอาสาลอยกระทงดงดอยแม่ฮองกลาง

บันทึกครูอาสาลอยกระทงดงดอย-แม่ฮองกลาง 6-9 พฤศจิกายน 2557 บันทึกครูอาสา “เรื่องราวดี ๆ กับการมาเชียงใหม่ครั้งนี้” โดย ครูส้มโอ บันทึกครูอาสา A Journey to Mae Hong Klang โดย ครูบี บันทึกครูอาสา “ทริปที่โหดที่สุดตั้งแต่เกิดมา แต่ก็ประทับใจมากๆๆๆๆ เช่นกัน” โดย ครูนัท บันทึกครูอาสา อมก๋อยรำลึก โดย ครูปูเปรี้ยว บันทึกครูอาสา “ครูอาสา ณ อมก๋อย ฝันไกลๆที่ไปถึง” โดย ครูฟร้อนท์ “การมีฝันมันเป็นสิ่งที่ดี แต่การได้ทำตามฝันมันเป็นอะไรที่ยอดเยี่ยมกว่านั้น” บันทึกครูอาสา “ลอยกระทงดงดอย” โดยครู เบนซ์ ภาพบันทึกการเดินทาง “Baan Mae Hong Klang” โดย ครูเชอรี่ บันทึกครูอาสา “ลาพักร้อนไปสอนเด็กดอย” โดย ครูหญิง ภาพบันทึกกิจกรรมครูอาสา ครูอาสา 1, ครูอาสา

บันทึกครูอาสาปลายฝนต้นหนาวที่บ้านผาผึ้ง

ภาพสวย ๆ โดยครูวิว Cr.Page By Boonvew บทที่ 0 : ไปเป็นครูดอยที่…อมก๋อย “เมื่อไหร่ที่สิ่งรอบกายเดิมๆของเธอเริ่มกัดกร่อนหัวใจ จงออกไปหาโลกใบใหม่เพื่อเยียวยามันเถอะ” บทที่ 0.5 : เพื่อน “มีมนุษย์ไม่กี่คนบนโลกที่เราเรียกว่า -เพื่อน- ได้เต็มปาก…” บทที่ 1 : ออกเดินทาง “ไม่มีทางเดินไหน ลำบากเกินไป ถ้าหัวใจยังเต้น การเดินทางตามหาความฝัน ในชีวิตของเธอนั้นก็เช่นกัน” บทที่ 2 : บ้าน “ไม่มีที่ไหนสุขใจกว่า…บ้าน ความสุขไม่ได้ขึ้นกับขนาดบ้าน แต่ขึ้นกับขนาดความรักในบ้านต่างหาก อย่าลืมดูแล บ้าน ของเธอเองด้วยล่ะ” บทที่ 3 : การกินบนดอย “จริงๆท้องคนเราก็กินได้แค่อิ่ม… จะถูกจะแพงก็แค่ อิ่มถ้าอิ่มใจไม่ได้ขึ้นกับราคา แต่อยู่ที่ว่า กินกับใคร” บทที่ 4 : บทของครู (Part1/3) “เพราะครูไม่ใช่แค่คนสอน(ตาม)หนังสือ” บทที่ 4 : บทของครู (Part 2/3) “เธอจำชื่อครูประจำชั้นคนแรกของเธอได้รึเปล่านะ?…”

Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.