ครูอาสาลาพักร้อนมาสอนเด็กดอย เพื่อส่งเสริมการศึกษาและคุณภาพชีวิตเด็กดอย

วันหยุดของคุณในหนึ่งปีมีกี่วัน วันหยุดแต่ละวันคุณใช้ไปกับการทำอะไร ลองใหม่ดูไหม กิจกรรม "ครูอาสาลาพักร้อนมาสอนเด็กดอย"

แม่ฮองกลาง

แม่ฮองกลาง

ภาพเก่าในอดีต 2553 แม่ฮองกลาง

Read More

ครูอาสาลาพักร้อนมาสอนเด็กดอย

ครูอาสาลาพักร้อนมาสอนเด็กดอย

ในแต่ละปีวันหยุดของคุณมีกี่วัน ลองใหม่ดูใหม่ ใช้วันหยุดลาพักร้อนมาสอนเด็กดอย

Read More

ลงทะเบียน

ลงทะเบียน

ลงทะเบียนร่วมกิจกรรม ลาพักร้อนมาสอนเด็กดอย

Read More

ทรหดและเนวิเกเตอร์สุดๆแล้วในชีวิต

วันแรก กับกิจกรรมวันเด็ก เด็กดอย กับคำถามแรก บรรพบุรุษมาที่นี่กันได้อย่างไร ทำไมไม่อยู่ในที่ที่ไม่กันดารขนาดนี้ ถนนที่ไม่ใช่ถนน ไม่มีไฟ ไม่มีสัญาณโทรศัพท์ ใช้น้ำจากลำธาร และครูมาทำไม กับครู 2คนและเด็ก 70 คน วันที่สองกับกิจกรรมวันเด็ก กลางเต็นท์ เด็กน่ารักมากรอครูจัดกิจกรรม กลางแดดและ อาคารเรียน+ โรงอาหาร หลังเดียวกัน วันที่สาม กิจกรรม นำของไปให้เด็กหมู่บ้านใกล้ๆ และเดินน้ำตก ที่ทรหดและเนวิเกเตอร์สุดๆแล้วในชีวิต วันสุดท้าย พบกับวิวบนเขาที่สุดสวยมากๆ ….อ่านเต็ม ๆ ที่นี่ (บันทึกครูอาสาโดยครูเจี๊ยบ)  

เริ่มต้นการเดินทาง กิจกรรมวันเด็กแม่ฮองใหม่ 2560

จริงๆ แล้วการไปอมก๋อยหรือการไปเป็นครูอาสา สำหรับเรามันเฉยๆ นะ เราไม่ได้อยากไปขนาดนั้น แต่การที่เห็นหยุยไปมา 2 ครั้ง ทั้งๆ ที่มันลำบากมาก (ดูจากรูปที่เธอโพส) เราเลยอยากไปให้เห็นกับตาตัวเองว่ามันเป็นยังไง อะไรคือเสน่ห์ของการเดินทางไปเป็นครูอาสาบนดอย  …อ่านต่อที่นี่ บันทึกครูอาสาโดยครูมิกซ์

ไม่มีคำบรรยายใดๆอธิบายได้หมด นอกจากไปสัมผัสด้วยตัวเอง

ไม่มีคำบรรยายใดๆอธิบายได้ทั้งหมด นอกจากไปสัมผัสด้วยตัวเอง ตอนไปครั้งแรกเมื่อปี 58 เพียวเพราะได้เห็นกระทู้นึงใน Pantip และอ่านเพจ 4 Dekdoi ทุกวัน ความรู้สึกเหมือน มีบางสิ่งบอกเราว่าเราต้องไป ชวนเพื่อนแล้วก็ไม่มีใครไป ท้ายที่สุดก็ตัดสินใจไปคนเดียว แต่การที่เราไปคนเดียว ไม่ว่าจะครั้งนี้ หรือครั้งก่อน บอกเลยว่า เราไม่เคยกลับมาคนเดียว เพื่อนๆ พี่ๆที่มีที่นี่ทุกคน มาจากต่างที่ ต่างอาชีพ ต่างฐานะ แต่เมื่อทุกคนมาอยู่ที่นี่ ค่ายแห่งนี้ ทุกคนต่างถอดหัวโขน ถอดหน้ากาก ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่าง ไว้ในเมือง แล้วเป็นตัวของตัวเอง เมื่ออยู่กับเด็กๆ รอยยิ้มของทุกๆคน เสียงหัวเราะ เสียงร้องเพลง ความรู้สึกทุกความรู้สึก มันคือสิ่งดีๆ ที่ทุกคนส่งต่อให้กัน  อ่านต่อที่นี่

ครูนิออน-คนยืน

บันทึกจากความคิดถึงบ้านบนดอย

ครูนิออน-คนยืน

ครูนิออน-คนยืน

บันทึกจากความคิดถึงบ้านบนดอย 🙂 บ้านบนดอยให้ความรู้สึกปลอดภัยและอุ่นใจอย่างน่าแปลก ทั้งที่บ้านไม่มีรั้ว ไม่มีลูกกรง ไม่ต้องปิดหน้าต่างนอน ไม่ได้คิดว่าวันนี้จะไปกินอะไรดี คิดแค่ว่าวันนี้เหลืออะไรให้ทำกินได้บ้าง ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ ไม่มีเตาแก๊ส ไม่มีทีวี ไม่มีพัดลม แต่พวกเราก็อยู่ได้สบายมาก ความจริงแล้วเราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทางลำบากขนาดนี้ชาวบ้านเค้ามาอยู่กันได้ยังไง ? แต่เมื่อมีทุกอย่างรวมกันพวกเรากลับมีความสุขกันอย่างน่าแปลก

ปลายฝนต้นหนาวบ้านห้วยแห้ง

modd-mocking 21-24 ต.ค. 2559 มาคนเดียวพร้อมกับนัดเพื่อนเก่าหนึ่งคนที่เชียงใหม่ เพื่อมารวมกับชาวค่ายอีกนับสิบ กับการมาเป็นครูอาสาที่บ้านห้วยแห้ง ต.สบโขง อ.อมก๋อย จ.เชียงใหม่ หมู่บ้านเล็กๆ 17 หลังคาเรือน นักเรียน 25 คน อนุบาล-ม.6
#21 ต.ค.เมื่อรถออกจาก อ.อมก๋อย เพื่อที่จะเข้าไปในหมู่บ้านนี้ เป็นระยะทาง 50 km ดูไม่ไกล แต่ตลอดเส้นทางต้องขับลัดเลาะภูเขาเข้าไป ใช้เวลาราวเกือบ 3 ชั่วโมง แต่ตลอดเส้นทางไม่รู้สึกกลัวอะไรเลย กลับรู้สึกสนุกและตื่นเต้นกับวิวข้างทางซึ่งสวยงามมากและอากาศดี อีก 6 km ก่อถึงโรงเรียนก็มีฝนตกลงมา พวกเราที่อยู่ข้างหลังเลยถูกคลุมด้วยถุงพลาสติกขนาดใหญ่ ประหนึ่งว่าอยู่ในโรงเพาะชำ

ลาพักร้อนมาเป็นครูอาสาบ้านแม่ฮองใหม่

ความฝันตั้งแต่สมัยปีหนึ่ง อยากมาต้องได้มา พอมาแล้วถึงได้รู้ว่า พวกเราเรานี่อยู่กันโคตรรรสบาย สบายกว่าเด็กๆเยอะมาก เราเห็นน้องหลายๆคนมีศักยภาพและขวนขวาย แต่กลับไม่มีโอกาสได้มาเรียนหนังสือแบบเราๆแล้วน่าเศร้าใจ ทริปนี้เป็นทริปที่เกินขีดจำกัดความอดทนของเราไปมาก มันเกินกว่าคำว่าลำบาก ต้องมีใจมาอย่างเดียวเท่านั้น เสียดายแค่4วันยังไม่พอได้ทำอะไร ถ้ามีโอกาสจะกลับมาอีกเนอะ (แต่คงอีกนาน555555) ดูภาพและเรื่องราวภาพทั้งหมด  กระทู้รีวิวที่ Pantip.com #บันทึกครูอาสา #แม่ฮองใหม่ #แม่ฮองกลาง

โอ น้อยยย ออก

PodgixDekdoi | ลาพักร้อนไปสอนเด็กดอย#2

โอ น้อยยย ออก

โอ น้อยยย ออก

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อนะแค่3-4วันที่อยู่ด้วยกันมันจะทำให้คนเราผูกพันธ์กันได้ขนาดนี้ ขนาดที่ทำให้เราต้องพาตัวเองกลับมาในที่ที่ไม่ได้มีความสะดวกสบายอะไรซ๊ากกะอย่าง ..นอกจากความสบายใจอย่างไม่น่าเชื่อ ..อ้อออ ไม่สิ เรื่องคิดหนักมีอยู่สามเวลาคือ มื้อนี้จะทำไรกินดีนะ ฮ่าา

เหมือนเราหยุดชีวิตที่เร่งรีบไว้ในดินแดนที่ไม่มีใครรู้จัก มือถืออยู่ได้ยาวๆไม่ต้องชาร์จมีค่าแค่ถ่ายรูป55 เดินไปไหนเจอใครก็แจกยิ้มได้ คุยไม่รู้เรื่องก็ยิ้ม เจอหมู เจอหมาก็ยังยิ้ม จริ้งง

ค รั้ ง ห นึ่ ง ฉั น ไป เ ป็ น ค รู อา สา บน ดอย

ก่อนไปเตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องลำบาก แต่ไม่คิดว่าจะลำบากมากกกกกกกขนาดนี้ ขอบคุณทุกเหตุการณ์ที่สอนให้รู้จักอดทน เรียนรู้ไปด้วยกัน ขอบคุณมิตรภาพดีๆที่ทุกคนยื่นให้ทั้งที่เพิ่งรู้จักกัน ขอบคุณเด็กๆและชาวบ้านสำหรับการต้อนรับเป็นอย่างดี ขอบคุณทุกๆคนที่ไปด้วยกันเพื่อสร้างรอยยิ้มให้เด็กๆ ขอบคุณที่ทำให้ฝันเราเป็นจริง “ครูอาสา” (บันทึกโดยครูปุ้มปุ้ย)

มันคุ้ม มันอิ่มใจ อิ่มไปหมด มีความสุข ประทับใจ

ไม่เคยนึกเลยว่าตัวเองจะได้ไปทำงานอาสาแบบนี้ ตอนแรกที่ไปคงคิดว่าไปง่ายๆสบายๆ แต่เอาเข้าจริงมันลำบากมากเมื่อเห็นทางขึ้นไปหมู่บ้าน ไปรร. ยอมรับนะว่ารู้สึกท้อ รู้สึกถอดใจ แต่เราก็พยายามต่อไปเพื่อไปให้ถึง เมื่อไปถึงเราได้เห็นเด็กๆรออยู่ที่หน้ารร. แบบยิ้มแย้มแจ่มใส แค่นี้เราก็หายเหนื่อย ยิ่งตอนไปน้ำตกเราไม่ไหวแค่ไหนน้องๆเด็กๆก็ไม่ทิ้งเราไปไหน ช่วยพยุง คอยเดินตาม คอยเดินข้างๆ ยิ่งเห็นตอนฟ้าใสมารับกลับบ้าน เราก็หายเหนื่อยเลย มันคุ้ม มันอิ่มใจ อิ่มไปหมด มีความสุข ประทับใจ ทุกคนที่บ้านก็น่ารัก ชาวบ้านใจดี น่ารักจริงใจมาก พี่ๆครูอาสาทุกคนก็น่ารักมาก ‪#‎รับรองว่าไปอีกแน่‬ ‪#‎ประทับใจจริงๆ‬ ‪#‎หมู่บ้านแม่ฮอง‬ ‪#‎4DekDoi‬ ‪#‎สุขจนมันล้น‬ ‪#‎คิดถึง‬ (บันทึกโดยครูซิ้ว)

Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.