กลับมาอีกครั้งกับครูอาสา หมู่บ้านแม่ฮองกลาง

[24-27 ตุลาคม 2562] อยากจะบอกว่า เราหลงรักที่นี่ ไม่ใช่เพราะแค่บรรยากาศสวย แต่เด็กที่นี่เป็นเด็กที่พร้อมจะวิ่งเข้าหาเราทุกเมื่อที่เราต้องการความช่วยเหลือ โดยที่เราไม่ต้องเอ่ยปากด้วยซ้ำ รูปที่เราถ่ายอาจไม่สวย เพราะถึงตอนนั้นไม่มีเวลาอยากจะจับกล้องด้วยซ้ำ อาศัยดูดจากกล้องเพื่อน เราไม่ได้เป็นคนมีพื้นฐานจิตใจที่รักเด็ก แต่เรารักเด็กที่นี่ พวกเขาจริงใจ มีจิตอาสา และพร้อมจะช่วยเหลือคนอื่นทุกเมื่อ เด็กแบบนี้ต่างหากที่เราหลงรัก ไม่ใช่แค่เด็ก แต่เป็นทุกคนในหมู่บ้านเลยมากกว่า เราเขินทุกครั้งที่แทนตัวเองว่าครู หรือเด็กเรียกครู ไม่ชิน บันทึกฉบับเต็มของครูอาสา โดยครูอัง นาริชชา อ่านได้ที่นี่

เมื่อฉัน…ไปเป็นครูอาสาบนดอย

[24-27 ตุลาคม 2562] เด็กๆที่นั่นเขามีความสุขในวิถีชีวิตของเขา เด็กๆที่นั่นน่ารักมากกกกกมีน้ำใจมีจิตอาสาไม่ว่าครูจะทำอะไรเด็กๆจะถามเสมอว่า “ครูมีอะไรให้ช่วยมั้ยคะ/ครับ” อันนี้โคตรประทับใจเลย ❤️ ไม่ว่าครูจะพาเขาทำกิจกรรมอะไรเขาจะสนุกไปกับทุกกิจกรรมที่ครูพาทำ😃 การไปทำค่ายครั้งนี้เป็นการไปในที่ห่างไกลตัดขาดจากโลกออนไลน์เพราะไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ จนคิดว่าถ้าเราเป็นอะไรไปพ่อแม่จะรู้มั้ย แต่เราก็อยู่ได้และก็กลับมาด้วยร่างกายครบ32 ขาขึ้นดอยไม่มีอ้วกสงสัยเพราะตื่นเต้นแต่เมารถมากกก ขากลับเลยจัดหนักอ้วกไป 4 รอบ😄ข้ามเขา 4-5 ลูกไม่เมาได้ไง🥴 จนเผลอหลุดปากไปว่า “ฉันมาทำอะไรที่นี่” 🤣🤣 อ่านบันทึกครูอาสา โดยครูเก๋ ชุติมา ได้ที่นี่

Day1 เค้าถึงบ้านแม่ฮองกลาง อมก๋อยแล้วนะคะ

[10-13 มกราคม 2562] บันทึกจากแม่ฮอง Day1 เค้าถึงบ้านแม่ฮองกลาง อมก๋อยแล้วนะคะ หลังจากที่สัญญานโทรศัพท์หายไปและไม่มีอีกเลย และจะไม่มีอีก 4 วัน… ระหว่างทางโหดมากอย่างที่เห็น ใช้เวลาเกือบ 4 ชม กับระยะทาง 80 กิโลเมตร นี่ยังไม่รวมรถเมล์จากเชียงใหม่-อ.ฮอด 2 ชม รถสองแถวจากฮอดมาอมก๋อยอีก 2 ชม รวมการเดินทางจากเชียงใหม่ถึงบ้านแม่ฮองกลาง 8 ชม. ปวดก้นระบมไปหมด 😂 มาถึงแต่ละคนต้องแยกไปพักกับโฮสแฟมิลี่ ตามรายชื่อที่ครูต้อมจัดไว้ให้ โฮสแฟมิลี่ของเค้าชื่อ ด.ญ. ฐานิตา ฐานิตามารอรับพวกเราอยู่สักพักแล้ว เค้าแวะซื้อส้มที่ตลาดมาฝากโฮสด้วย 🍊 โชคดีมากที่บ้านของฐานิตาอยู่หน้า รร ในขณะที่บ้านโฮสคนอื่นต้องเดินลง หรือเดินขึ้นเขา ครูอาสาที่พักบ้านนี้มีสามคน คือพี่ปู ว่าที่ ดร. น้องอุ้มสาวบัญชีจาก ร.พ. ศิริราช และเค้า วันนี้ยังไม่มีกิจกรรม เลยแยกกันไปพักผ่อน บ้านของฐานิตาเป็นบ้านไม้ยกพื้นสูง แต่หลังคาเตี้ย เวลาเดินเข้าบ้าน เค้าก็จะหัวโขกกับหลังคาและชายขอบบ้านด้วยความซุ่มซ่ามที่เทอน่าจะชิน และก็โขกอยู่แบบนี้อีกหลายครั้ง

กิจกรรมวันเด็กแม่ฮองใหม่ 2560 – อมก๋อย

เริ่มต้นวันที่สอง โดยที่วันนี้จะเป็นการจัดกิจกรรมวันเด็กให้น้องๆ ที่โรงเรียนแม่ฮองกลาง (ที่กำลังจะเปลี่ยนเป็นแม่ฮองใหม่) เมื่อคืนอากาศหนาวมาก หนาวจนเราแทบนอนไม่หลับ ชาวบ้านก็บอกว่าก่อนหน้านี้ก็ไม่หนาวเลยนะ เพิ่งจะมาหนาววันนี้นี่แหละ อากาศหนาวขนาดนี้หวังว่าจะได้เจอหมอกบ้างคงจะดี  …รายละเอียดใต้ภาพ อ่านต่อได้ที่นี่ (บันทึกครูอาสาโดยครูมิกซ์)

คงไม่ต้องถามแล้วนะว่าทำใมถึงชอบไปอมก๋อย

ของฝากจากอมก๋อยค่ะ หวังว่าจะทำให้ทุกๆคนมีความสุข เหมือนทีปุ้ยมีนะคะ ขอบคุณพี่ๆ เพื่อนๆ แทนเด็กๆและชาวบ้านแม่ฮองทุกคน ที่ช่วยสมทบทุนค่าอาหารกลางวัน เพราะปุ้ยคนเดียวคงทำไม่ได้แบบนี้ มันเป็นก๋วยเตี๋ยวที่อร่อยที่สุดในโลกปุ้ยเชื่อแบบนั้น (เงินส่วนที่เหลือจากค่าอาหารปุ้ยขออนุญาติมอบให้โรงเรียนสนับสนุนทุนการศึกษา โดยให้คุณครูเป็นคนจัดการนะคะ) คงไม่ต้องถามแล้วนะว่าทำใมถึงชอบไปอมก๋อย แต่ถ้าอยากรู้ต้องลองมาเองค่ะ มันบรรยายไม่ได้จริงๆ #บันทึกครูอาสาโดยครูปุ้ย

ทรหดและเนวิเกเตอร์สุดๆแล้วในชีวิต

วันแรก กับกิจกรรมวันเด็ก เด็กดอย กับคำถามแรก บรรพบุรุษมาที่นี่กันได้อย่างไร ทำไมไม่อยู่ในที่ที่ไม่กันดารขนาดนี้ ถนนที่ไม่ใช่ถนน ไม่มีไฟ ไม่มีสัญาณโทรศัพท์ ใช้น้ำจากลำธาร และครูมาทำไม กับครู 2คนและเด็ก 70 คน วันที่สองกับกิจกรรมวันเด็ก กลางเต็นท์ เด็กน่ารักมากรอครูจัดกิจกรรม กลางแดดและ อาคารเรียน+ โรงอาหาร หลังเดียวกัน วันที่สาม กิจกรรม นำของไปให้เด็กหมู่บ้านใกล้ๆ และเดินน้ำตก ที่ทรหดและเนวิเกเตอร์สุดๆแล้วในชีวิต วันสุดท้าย พบกับวิวบนเขาที่สุดสวยมากๆ ….อ่านเต็ม ๆ ที่นี่ (บันทึกครูอาสาโดยครูเจี๊ยบ)  

เริ่มต้นการเดินทาง กิจกรรมวันเด็กแม่ฮองใหม่ 2560

จริงๆ แล้วการไปอมก๋อยหรือการไปเป็นครูอาสา สำหรับเรามันเฉยๆ นะ เราไม่ได้อยากไปขนาดนั้น แต่การที่เห็นหยุยไปมา 2 ครั้ง ทั้งๆ ที่มันลำบากมาก (ดูจากรูปที่เธอโพส) เราเลยอยากไปให้เห็นกับตาตัวเองว่ามันเป็นยังไง อะไรคือเสน่ห์ของการเดินทางไปเป็นครูอาสาบนดอย  …อ่านต่อที่นี่ บันทึกครูอาสาโดยครูมิกซ์

ไม่มีคำบรรยายใดๆอธิบายได้หมด นอกจากไปสัมผัสด้วยตัวเอง

ไม่มีคำบรรยายใดๆอธิบายได้ทั้งหมด นอกจากไปสัมผัสด้วยตัวเอง ตอนไปครั้งแรกเมื่อปี 58 เพียวเพราะได้เห็นกระทู้นึงใน Pantip และอ่านเพจ 4 Dekdoi ทุกวัน ความรู้สึกเหมือน มีบางสิ่งบอกเราว่าเราต้องไป ชวนเพื่อนแล้วก็ไม่มีใครไป ท้ายที่สุดก็ตัดสินใจไปคนเดียว แต่การที่เราไปคนเดียว ไม่ว่าจะครั้งนี้ หรือครั้งก่อน บอกเลยว่า เราไม่เคยกลับมาคนเดียว เพื่อนๆ พี่ๆที่มีที่นี่ทุกคน มาจากต่างที่ ต่างอาชีพ ต่างฐานะ แต่เมื่อทุกคนมาอยู่ที่นี่ ค่ายแห่งนี้ ทุกคนต่างถอดหัวโขน ถอดหน้ากาก ทิ้งทุกสิ่งทุกอย่าง ไว้ในเมือง แล้วเป็นตัวของตัวเอง เมื่ออยู่กับเด็กๆ รอยยิ้มของทุกๆคน เสียงหัวเราะ เสียงร้องเพลง ความรู้สึกทุกความรู้สึก มันคือสิ่งดีๆ ที่ทุกคนส่งต่อให้กัน  อ่านต่อที่นี่

โอ น้อยยย ออก

PodgixDekdoi | ลาพักร้อนไปสอนเด็กดอย#2

โอ น้อยยย ออก

โอ น้อยยย ออก

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อนะแค่3-4วันที่อยู่ด้วยกันมันจะทำให้คนเราผูกพันธ์กันได้ขนาดนี้ ขนาดที่ทำให้เราต้องพาตัวเองกลับมาในที่ที่ไม่ได้มีความสะดวกสบายอะไรซ๊ากกะอย่าง ..นอกจากความสบายใจอย่างไม่น่าเชื่อ ..อ้อออ ไม่สิ เรื่องคิดหนักมีอยู่สามเวลาคือ มื้อนี้จะทำไรกินดีนะ ฮ่าา

เหมือนเราหยุดชีวิตที่เร่งรีบไว้ในดินแดนที่ไม่มีใครรู้จัก มือถืออยู่ได้ยาวๆไม่ต้องชาร์จมีค่าแค่ถ่ายรูป55 เดินไปไหนเจอใครก็แจกยิ้มได้ คุยไม่รู้เรื่องก็ยิ้ม เจอหมู เจอหมาก็ยังยิ้ม จริ้งง

ค รั้ ง ห นึ่ ง ฉั น ไป เ ป็ น ค รู อา สา บน ดอย

ก่อนไปเตรียมใจไว้แล้วว่าจะต้องลำบาก แต่ไม่คิดว่าจะลำบากมากกกกกกกขนาดนี้ ขอบคุณทุกเหตุการณ์ที่สอนให้รู้จักอดทน เรียนรู้ไปด้วยกัน ขอบคุณมิตรภาพดีๆที่ทุกคนยื่นให้ทั้งที่เพิ่งรู้จักกัน ขอบคุณเด็กๆและชาวบ้านสำหรับการต้อนรับเป็นอย่างดี ขอบคุณทุกๆคนที่ไปด้วยกันเพื่อสร้างรอยยิ้มให้เด็กๆ ขอบคุณที่ทำให้ฝันเราเป็นจริง “ครูอาสา” (บันทึกโดยครูปุ้มปุ้ย)

เปิดรับอาสาสมัครแล้ว 12-15 มกราคม 2566

X
Copy Protected by Chetan's WP-Copyprotect.